Z kolei w Księdze Wyjścia znajduje się taki opis:
The Encyclopedia of Religion podaje, że słowem „teokracja” zaczęto „opisywać początkową fazę cywilizacji starożytnego Wschodu, okres, w którym religia była nierozerwalnie związana z państwem (...) powszechnie stosowane do najróżniejszych systemów, takich jak Egipt faraonów, starożytny Izrael, średniowieczne chrześcijaństwo, kalwinizm, islam czy buddyzm tybetański”.
Teokracja a hierokracja W powszechnym użyciu obydwa terminy stosuje się zamiennie. Termin „teokracja” – trzymając się ściśle źródłosłowu – oznacza ustrój, w którym władcą jest Bóg, natomiast ustrój, w którym z mocy prawa władzę sprawują kapłani, czy też duchowni – można precyzyjniej określić mianem hierokracji.
Przeczytaj też: Hierokracja współcześnie
Państwa teokratyczne (w których władca był uznawany za boga): Starożytny Egipt – faraon uznawany był za syna boga Ra. Cesarstwo Rzymskie – cesarz nazywany był „boskim Augustem”, jako pierwszy ten tytuł otrzymał od Senatu Oktawian August. Imperium Khmerów (Kambodża) – królowie byli uważani za bogów. Jawa – władcy od VI do XVI wieku oraz Majapahit. Chiny od III do 1911 władcy Chin (cesarze) uznawani byli za „Synów Niebios”. Japonia – cesarze Japonii uznawali byli za bogów jako potomkowie bogini Amaterasu.