Shermany były wyposażone w jednopłaszczyznowe stabilizatory armaty, które poprawiały celność w czasie jazdy przy niskich prędkościach oraz znacząco ograniczały "bujanie się" działa przy zatrzymaniu czołgu.mały|Czołg Sherman M4A1 bez wieży na froncie pod Nettuno - Anzio. Luty 1944 Nieuzasadnione jest twierdzenie, jakoby poważną wadą pojazdu była jego spora wysokość. Sherman był tylko o 20 cm wyższy od T-34/85 i ok. 25 cm wyższy od Panzerkampfwagen IV. Wadą był natomiast stosunek wysokości do szerokości. Czołg był wyższy niż szerszy, co powodowało niestabilność na pochyłościach.
Uzbrojenie Pierwsze wersje czołgu M4 były uzbrojone w krótkolufowe działo M3 75 mm nadające się głównie do niszczenia piechoty oraz lekko i średnio opancerzonych celów. Z powodu wysokich strat w walkach z niemieckimi czołgami typu Panther oraz Tiger, wprowadzono długolufową armatę . Tak uzbrojone Shermany miały w nazwie oznaczenie (76), (równolegle niektóre brytyjskie Shermany zostały uzbrojone w armatę 17-funtową, również o kalibrze 76 mm). 1641 czołgów było wyposażonych w haubicę M4 105 mm – zazwyczaj nosiły one oznaczenie (105) w nazwie. Oprócz tego każdy Sherman miał na wyposażeniu karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm oraz karabiny maszynowe M2 (liczba karabinów zależała od wersji czołgu).