Rudolf Christoph Eucken (ur. 5 stycznia 1846 w Aurich, zm. 15 września 1926 w Jenie) – niemiecki myśliciel i eseista, ceniony zwłaszcza jako filozof kultury i religii, przedstawiciel neoidealizmu oraz optymizmu, przeciwnik naturalizmu na rzecz centralnej roli duchowości w całokształcie ludzkiego życia, poznania i twórczości, luteranin, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1908.
Był nauczycielem i promotorem takich filozofów, jak Max Scheler czy Leopold Ziegler. Współcześnie często zestawiany z Henrim Bergsonem.
Życiorys Studiował w Getyndze i Berlinie. Wykładał filozofię w Bazylei, od 1874 na uniwersytecie w Jenie, a od 1912 w Harvardzie. Napisał m.in.: Wielcy myśliciele i ich poglądy na życie (wyd. 1890). W 1908 roku został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Z uzasadnienia komisji Noblowskiej otrzymał on nagrodę za „poszukiwanie prawdy, przenikającą wszystko siłę myśli, szeroki horyzont, bystrość i sugestywność, z którymi bronił on i rozwijał filozofię idealistyczną”.
Przed przyznaniem literackiej nagrody Nobla Eucken był myślicielem cenionym w środowisku akademickim, lecz niezbyt poczytnym poza uniwersytetem;