WA-111 Szkwał (oznaczenia rosyjskie: ВА-111 Шквал, transkrypcja angielska: VA-111 Shkval) – rosyjska torpeda superkawitacyjna dla okrętów podwodnych służąca do punktowej obrony przeciwtorpedowej oraz zwalczania okrętów podwodnych. Broń eksperymentalna na wyposażeniu wojsk Federacji Rosyjskiej od 1991 roku oraz prawdopodobnie wojsk chińskich oraz Iranu. W roku 1969 GSKB-47 połączył się z NII-24, co zaowocowało powstaniem Instytutu Badań Hydromechaniki Stosowanej w Kijowie, na Ukrainie (konstruktorem był Merkułow). W tym właśnie instytucie powstał projekt nowej torpedy, nazwanej Szkwał.
Pierwsze odpalenia próbne miały miejsce na jeziorze Issyk-kul w 1964 roku. Kompleks przyjęto na uzbrojenie marynarki wojennej ZSRR 29 listopada 1977 roku.
Jest to torpeda z napędem rakietowym (czyli podwodna rakieta) wystrzeliwana z okrętu podwodnego. Wykorzystuje zjawisko superkawitacji. Rakieta wiruje wokół własnej osi osiągając prędkość 100 m/s. Tak szybki pocisk jest jednak trudny w sterowaniu i bardzo hałaśliwy. Pocisk ma prędkość wylotową wynoszącą 50 węzłów (93 km/h);