mały| Książę Konstanty Jacek Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (1620–1663) – polski magnat, podczaszy koronny w latach 1658-1663, krajczy koronny w latach 1657-1658, starosta grybowski i sądecki w latach 1646-1663, starosta białocerkiewski w latach 1642-1663Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 182., właściciel Jarosławia.
Syn Stanisława Lubomirskiego, wojewody krakowskiego i Zofii Ostrogskiej (1595–1622). Był jednym z trzech synów Stanisława, odziedziczył pałac w Pełkinie i zarządzał dobrami wiśnickimi wraz z braćmi Jerzym Sebastianem (marszałkiem wielkim koronnym i hetmanem polnym) oraz Aleksandrem Michałem (wojewodą krakowskim).
Poseł na sejm 1645 rokuJan Dzięgielewski, Izba poselska w systemie władzy Rzeczypospolitej w czasach Władysława IV, Warszawa 1992, s. 172.. Poseł sejmiku proszowickiego na sejm ekstraordynaryjny 1647 rokuPrzemysław Paradowski, W obliczu „nagłych potrzeb Rzeczypospolitej”. Sejmy ekstraordynaryjne za panowania Władysława IV Wazy, Toruń 2005, s. 251.. W 1648 r. poślubił Domicellę Barbarę Lubomirską ze Szczawińskich.