Z relacji napisanej w 1672 przez Giovanniego Pietro Belloriego Le Vite de’ pittori, scultori et architetti moderni dowiadujemy się, iż Caravaggio namalował dla kardynała del Monte „klęczącą świętą Katarzynę, opierającą się o koło”, ponadto stworzył inne dzieła z kolekcji Barberinich, w tym Lutnistę (Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku). Bellori pisze: „obrazy cechuje bardziej intensywna kolorystyka, Michele zaczął teraz wzmacniać cienie”„Works show a more dense colouring, Michele now starting to strengthen the shadows”.. Część kolekcji Barberinich, w tym Świętą Katarzynę, przejęli przedstawiciele kolekcji Thyssen-Bornemisza. Miało to miejsce w 1934 na targach sztuki zorganizowanych w szwajcarskiej Lucernie.
Opis i analiza Jest to obraz namalowany techniką olejną na płótnie o wymiarach 173 × 133 cm. Przedstawia świętą Katarzynę Aleksandryjską, która została tu ukazana jako młoda rudowłosa kobieta o dużych piwnych oczach i pełnych ustach. Jej delikatna twarz wyraża wewnętrzny spokój. Niewiasta ukazana została w dynamicznej pozie typowej dla wczesnego baroku. Święta klęczy, opiera się lekko o drewniane koło o złamanym pierścieniu, który ma na wierzchu kolce. Lewa noga spoczywa na pomarańczowej poduszce, na której leży palma męczeńska. W prawej ręce dzierży miecz – narzędzie jej męczeńskiej śmierci.