Na podstawie badań wyznacza się krzywą zależności uwalniania substancji leczniczej od czasu (zwaną niekiedy profilem uwalniania) i kinetykę tego procesu. mały|200px|Schemat aparatu łopatkowego Objętość płynu odbiorczego musi być tak dobrana, by roztwór, który utworzyłby się przez rozpuszczenie 100% substancji aktywnej zawartej w badanej tabletce, nie miał zbyt dużego stężenia. Stężenie roztworu po rozpuszczeniu całej substancji leczniczej nie może być większe niż 20% stężenia roztworu nasyconego. Jeśli więc stężenie roztworu nasyconego danej substancji leczniczej wynosi 15%, maksymalne stężenie możliwe do osiągnięcia w aparacie do badania dostępności nie może być większe niż 3% (stężenie procentowe substancji równe 3% odpowiada dwudziestu procentom stężenia roztworu nasyconego). W związku z tym do badania tabletki zawierającej 0,5 g tej substancji należy użyć co najmniej 16,17 g płynu odbiorczego. Takie warunki rozpuszczania substancji leczniczej określa się terminem „warunki sink”. W praktyce używa się znacznie większych objętości odnośnego płynu.