Adolphe Appia (ur. 1 września 1862 w Genewie, zm. 29 lutego 1928 w Nyonie) – szwajcarski teoretyk teatru i scenograf, z zawodu muzyk. Twórca scenografii architektonicznej, który odrzucił dekoracje malowane. Jego projekty scenograficzne nie zostały zrealizowane na oficjalnych scenach, lecz jedynie w salach i plenerach. Autor koncepcji teatru jako dzieła „sztuki żywej”, jeden z inicjatorów ruchu teatralnego zwanego Wielką Reformą.
Życiorys Appia urodził się jako syn umuzykalnionego lekarza, który był współtwórcą Czerwonego Krzyża. Po ukończeniu gimnazjum odbył studia muzyczne.
W wieku około dwudziestu lat zetknął się z twórczością Richarda Wagnera, którego koncepcje przeciwstawiały się tradycji operowej i postulowały „syntezę sztuk” (Gesamtkunstwerk). Appia dostrzegł niespójność pomysłu Wagnera i jego realizacji ze względu na stałą obecność malarstwa iluzjonistycznego na scenie. Ideą Appii stało się „bronić Wagnera przed nim samym”. Przekonywał, że dzieło wagnerowskie jest poetycko-symboliczne, zatem nie może opierać się na opisowym naturalizmie inscenizacji.