thumb|300px|Osiedle Schillerpark Osiedle Schillerpark (niem. Siedlung Schillerpark) – modernistyczne osiedle domów mieszkalnych w środkowo-zachodniej części Berlina. Wybudowane w latach 1924–1930 według planów Bruna Tauta.
W lipcu 2008 osiedle Schillerpark wraz z pięcioma innymi modernistycznymi zespołami mieszkaniowymi Berlina zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Historia Pierwsze plany osiedla mieszkaniowego w tej części Berlina powstały już w 1914 po założeniu parku Schillera, jednak wybuch I wojny światowej przeszkodził w ich realizacji.
Dopiero w 1924 po wprowadzeniu podatku od czynszów (niem. Hauszinssteuer) państwo dysponowało odpowiednią sumą środków, by rozwinąć budownictwo socjalne. Berlińska spółdzielnia oszczędnościowo-budowlana (niem. Berliner Spar- und Bauverein) powierzyła Bruno Tautowi projekt budowy nowego osiedla przy parku Schillera wzdłuż Bristolstraße. Taut przedstawił koncepcję zabudowy otwartej złożonej z grup dwu- do czteropiętrowych domów wzorowanych na architekturze holenderskiej J.J. P. Ouda. Zastosowanie czerwonej cegły palonej nawiązywało do szkoły amsterdamskiej. Pomalowane na biało i niebiesko fragmenty pokryte gładzią nadają kolorowe akcenty. Płaskie dachy były jednymi z pierwszych w Berlinie.