Do pracy nad osiedlem wybrano sześciu architektów: Hansa Scharouna, Waltera Gropiusa, Hugo Häringa, Otto Bartninga, Freda Forbata i Paula Rudolfa Henninga.
Hans Scharoun zrealizował tu koncepcję przestronnego, luźno zabudowanego osiedla z dużą liczbą pasów zieleni, która stała się wzorem dla budownictwa mieszkalnego po II wojnie światowej. Architektura kompleksu zrywała z koncepcją domów jednorodzinnych i ogrodów indywidualnych, oferując wielopiętrowe bloki o interesujących detalach, odróżniające je od późniejszych blokowisk powojennych – fasady z beżowej cegły i nietypowe nerkowate balkony bloku przy Goebelstrasse projektu Hugo Häringa czy przypominające żagle metalowe SHEATS balkonów bloku przy Jungfernheideweg projektu Hansa Scharouna).
W większości pięciopiętrowe domy ustawiono w równoległe rzędy z północy na południe. Na szczególną uwagę zasługuje budynek projektu Scharouna przypominający okręt wojenny i z tego powodu zwany pancernym krążownikiem (niem.