(łac. umów należy dotrzymywać) – zasada wyrażająca się w tym, że osoba, która zawarła w sposób ważny umowę, musi się z niej wywiązać.

Instytucja wywodząca się z prawa rzymskiegoDigesta 2,14,7,7 (Mówi pretor: „będę zachowywał umowy nieformalne, zawarte nie w złym zamiarze ani z obrazą ustaw, uchwał ludu, uchwał senatu, wyroków i obwieszczeń cesarskich, ani w celu obejścia któregokolwiek z wymienionych”). Władysław Rozwadowski Prawo rzymskie. Zarys wykładu wraz z wyborem źródeł Poznań 1992 , s. 53, 162, 186 – 188 i 297., wyprowadzona przez średniowiecznych glosatorów i komentatorów. Opiera się na dobrej wierze stron stosunku niezobowiązaniowego i jest fundamentalną zasadą w każdym systemie prawnym. Klauzula generalna wzmacniająca rolę umów prawnych oraz pewność i stabilność prawa, jako podstawowego regulatora stosunków społecznych.

Zasada miała pierwotnie zastosowanie w stosunkach cywilistycznych, ale ze względu na swoje kluczowe znaczenie oraz obecność w każdym niemal systemie prawnym stanowi także podstawową zasadę prawa międzynarodowego oraz prawa konstytucyjnego, gdzie wypływa z zasady państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP z 1997 r.).