Założenia teorii dezintegracji pozytywnej Charakterystyczną właściwością człowieka jest naturalna tendencja do rozwoju. Na poziomie fizycznym rozwój ten odbywa się z konieczności. Człowiek jest istotą psychofizyczną. Poza rozwojem fizycznym u niektórych ludzi następuje, niejako obok, rozwój duchowy, intelektualny („rozwój osobowy”). Rozwój sfery duchowej rozluźnia jedność psychofizyczną osoby. Rozwój duchowy rozbija zespoły prymitywne oraz jedność pierwotnej struktury jednostki. W ten sposób, poprzez dezintegrację pozytywną, jednostka rozwija się, ale jednocześnie traci swoją spoistość. Instynkt rozwojowy rozbijający pierwotną strukturę dąży do odbudowania jedności na wyższym poziomie.
W jego koncepcji życie człowieka jest oparte na trzech głównych czynnikach: fizjologii organizmu uwarunkowaniu społecznym Czynniku Trzecim, wewnętrznej sile autokreacji.
To właśnie ów Czynnik Trzeci odpowiada za samodoskonalenie się, rozwój, a w konsekwencji za zdrowie psychiczne człowieka. Jego obecność objawia się w różnych kanałach, między innymi psychomotorycznym, sensualnym, intelektualnym czy emocjonalnym.