Silmarile (qya. Silmarilli, lp. Simarillë) – przedmioty ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Silmarile były trzema klejnotami stworzonymi przez Fëanora, który uwięził w nich światło dwóch Drzew Valinoru. Zaklęty był w nich ogień Ei i losy Ardy.

Zostały wykonane przez Fëanora z krystalicznej silimy, przypominającej diament. Dzięki temu były bardzo trwałe. Zostały zaklęte przez Vardę tak, że nikt, kto ich pożądał, nie mógł ich dotknąć, nie ryzykując poparzenia.

Klejnoty te były przedmiotem pożądania Melkora, który ukradł je zabijając ojca Fëanora, Finwego, i niszcząc Dwa Drzewa. Fëanor i jego siedmiu synów złożyło przysięgę, że będą ścigać każdego, kto posiada Silmarile, a następnie wraz z większą częścią Noldorów uciekli z Amanu. Stało się to przyczyną Wojny o Klejnoty, na której jest oparta Quenta Silmarillion.