Miasto było siedzibą starostów grodowych: księcia Janusza Ostrogskiego, kasztelana krakowskiego zm. w roku 1620 Stanisława Lubomirskiego, woj. krakowskiego, zm. 1649 Konstantego Jacka Lubomirskiego, wojewody i starosty generalnego krakowskiego, zm. 1663 księcia Dymitra Jerzego Wiśniowieckiego, hetmana polnego koronnego, wojewody krakowskiego, zm. 1682 Stanisława Jana Jabłonowskiego, hetmana polnego koronnego, kasztelana krakowskiego, zm. 1702 Jana Stanisława Jabłonowskiego, kanclerza wielkiego koronnego, zm. 1731 Stanisława Wincentego Jabłonowskiego, zm. 1754 Jerzego Wandalina Mniszcha, zm. 1778.
Pod zaborami mały|Biała Cerkiew w XIX w. (Napoleon Orda) Po II rozbiorze Polski od 1793 roku w Rosji.
W 1814 roku w Białej Cerkwi odwiedził Branickich car Aleksander I. Po Ksawerym i po śmierci jego żony Aleksandry w 1838 roku Białą Cerkiew odziedziczył ich syn Władysław Grzegorz Branicki, a po nim, jego najstarszy syn, Ksawery Branicki. Ponieważ był nadzwyczaj przekorny jako adiutant Mikołaja I, majątek uległ konfiskacie ok. 1845 roku po wystąpieniu Branickiego z wojska rosyjskiego. W 1849 Ksawery Branicki osiedlił się we Francji i stał się właścicielem posiadłości i zamku w Montrésor. Droga, którą Władysław Michał Branicki doszedł do dziedziczenia Białej Cerkwi pozostaje niejasna.