Ich rodzaj zależy najczęściej od kontekstu, w jakim został użyty. Wykrzykniki wtórne to wykrzykniki, które mogą występować samodzielnie, różnią się od wykrzykników prymarnych tym, że wywodzą się form wyrazowych lub całych zdań i swoją funkcję jako wykrzykniki pełnią wtórnie. Są to jednostki językowe zleksykalizowane, będące jedynie znakami wyrażającymi emocje mówiącego (np. psiakrew, psiajucha, cholera, choroba, kurczę). Wykrzykniki apelatywne to wykrzykniki, które mogą wchodzić w związki składniowe z innymi wyrazami (pełnić funkcję orzeczenia) lub występować samodzielnie (np. precz, huzia, jazda, wara, won). Wykrzykniki onomatopeiczne (wykrzykniki dźwiękonaśladowcze) to wykrzykniki, które mogą wchodzić w związki składniowe z innymi wyrazami. Wyrazy te imitują odgłosy otaczającego nas świata. Występują one samodzielnie, ale mogą też pełnić funkcję orzeczenia (np. hop, bęc, bzz, chlup, skrzyp, szur, ciach, hyc, buch).