Psychologia zorientowana na proces (in. praca z procesem, praca ze śniącym ciałem, psychologia procesu; , skrót. POP) – kierunek psychoterapeutyczny, zapoczątkowany w latach siedemdziesiątych XX wieku przez Arnolda Mindella i rozwijany przez grupę skupionych wokół niego osób.
Charakterystyka metody Psychologia procesu Arnolda Mindella to przede wszystkim dziedzina praktyczna oferująca własne, jak i wypracowane przez inne szkoły terapeutyczne, sposoby pracy z szerokim spektrum problemów i objawów. Twórcy metody odwołują się do taoizmu filozoficznego myśli C.G.Junga teorii informacji oraz różnych koncepcji pochodzących z obszaru współczesnych nauk przyrodniczych.
Psychologia zorientowana na proces jako metoda eklektyczna wykorzystuje metody wypracowane przez takie szkoły jak: terapia analityczna Junga terapia Gestalt podejście skoncentrowane na osobie Rogersa podejście systemowe i komunikacyjne Psychologia zorientowana na proces jest otwartym, interdyscyplinarnym podejściem wspierającym zmiany indywidualne i zbiorowe. W praktyce tego podejścia łączy się pracę ze snem, z ciałem, z symptomami, z relacjami i pracę z dużymi grupami. Metoda oferuje nowe sposoby radzenia sobie z obszarami doświadczenia, które są odbierane jako problematyczne lub bolesne.