thumb|Miasto Porosoziero podpalone przez wycofujące się wojska fińskie w trakcie wojny kontynuacyjnej, 1944 r. thumb|Wycofujący się z ZSRR Niemcy niszczą infrastrukturę za pomocą „wilka szynowego”, stosując taktykę spalonej ziemi, marzec 1944 Taktyka spalonej ziemi (także: metoda/polityka/strategia/zasada spalonej ziemi) – stosowany od starożytności sposób prowadzenia działań wojennych polegający na niszczeniu wszystkiego, co może być przydatne stronie przeciwnej, obecnie zakazany przez Konwencje genewskie.
Mechanizm działania mały|Cywile w dzielnicy Kolikkoinmäki po wojnie domowej w Finlandii, 1918 Niszczące działania mają miejsce podczas przemarszu lub wycofywania się armii, także na własnym terytorium. Celem jest pozbawienie nieprzyjaciela źródeł zaopatrzenia, spowolnienie poruszania się jego wojsk, pozbawienie możliwości późniejszego wykorzystania odzyskanego lub zdobytego majątku. Taktyka może być formą terroru wobec ludności cywilnej, odwetu czy szantażu itd.