Wiek XIX i początek XX Ulica Krupnicza kończyła się w początkach XIX wieku na linii murów miejskich. Po ich rozbiórce w 1807 do połowy stulecia przedłużeniem ulicy była tylko kładka wiodąca na drugą stronę Fosy Miejskiej łącząca Krupniczą z Podwalem. Znajdujące się już na terenie dzielnicy Siebenhufen (pol. „Siedem Łanów”) Przedmieścia Świdnickiego przedłużenie Graupenstraße, za kładką i za Podwalem, nazwano Neue Graupenstraße (taka nazwa widnieje już na planie miasta z 1847, w wolnym tłumaczeniu „Nowa Krupnicza”; dziś nosi ona nazwę ulicy Sądowej). Później (w 1862) kładkę nad fosą zastąpiono trwałą przeprawą. Neue Graupenstraße przedłużono o dalsze mniej więcej sto metrów do skrzyżowania z Gartenstraße (Piłsudskiego) i Gräbscherner Straße (Grabiszyńską), przez co Krupnicza zyskała status dość ważnej arterii staromiejskiej.
W latach 1844–1847 przy Krupniczej – na działce przylegającej do leżącego między pałacem królewskim a fosą placem ćwiczeń i parad wojskowych zwanym Exercierplatz („Ćwiczeniowy”), później Schloßplatz („Zamkowy”;