Przed przybyciem Hugo wysłał arogancki list do cesarza Aleksego I Komnena, domagając się aby cesarz przyjął go z honorami godnymi księcia oraz uznał się za jego wasala.
W 1098 po sukcesie krzyżowców pod Antiochią, Hugona wysłano z powrotem do Konstantynopola, aby przyprowadził posiłki od cesarza. Aleksy nie był zainteresowany wspieraniem krzyżowców, a Hugo zamiast wrócić do Antiochii i pomóc w oblężeniu Jerozolimy, wrócił do Francji. W domu potępiono go za to, że nie dotrzymał przysięgi krzyżowca i nie zakończył swojej „pielgrzymki” w Jerozolimie. Papież Paschalis II chciał go nawet ekskomunikować. W 1101 Hugo dołączył do drugiej fali krzyżowców, we wrześniu w bitwie z Turkami został ranny i w następnym miesiącu zmarł z powodu ran.
Potomstwo Ożenił się z Adelajdą (ur. ok. 1062, zm. 1124), córką Herberta IV, hrabiego de Vermandois. Miał 9 dzieci: Raoul I de Vermandois (ur. 1085, zm. 1152) – hrabia de Vermandois i de Valois Henryk (zm. po 1130), pan de Chaumont-en-Vexin Szymon de Vermandois (zm. 1148), biskup Noyon Wilhelm de Vermandois (zm. po 1096) Matylda de Vermandois (ur. 1080–1131), żona Raoula I, pana de Beaugency Beata de Vermandois (zm. po 1144), żona Hugona III, pana de Gournay-en-Bray Elżbieta de Vermandois, (ur. 1085, zm.