W XVII wieku ukształtował się pierwotny program ideowy tej budowli, głoszący pochwałę cnót moralnych i religijnych, połączoną z apoteozą prawa i porządku społecznego rozumianego jako ład Boży.
W niszach na fasadzie budowli umieszczono wówczas figury przedstawiające alegorie trzech cnót teologicznych, zgodnych z nauką biblijną:
Wiara (łac. Fides) – kobieta trzymająca Krzyż i Biblię; Nadzieja (Spes) – z charakterystycznym atrybutem – kotwicą; Miłość (Caritas) jako matka z dzieckiem.
Druga grupa rzeźb przedstawiała alegorie cnót moralnych wywodzących się z tradycji antycznej. Były to:
Sprawiedliwość (Iustitia) – z wagą i mieczem; Roztropność (Prudentia) – ukazana jako Mądrość (Sapientia) z lustrem jako atrybutem; Umiarkowanie (Temperantia) – z dwoma naczyniami napełnionymi winem i wodą; Męstwo (Fortitudo) – przedstawione jako Siła (Robur) z fragmentem kolumny.
Na zwieńczeniu ściany szczytowej umieszczono kamienną figurę Archanioła Michała w zbroi rycerskiej, trzymającego lancę i tarczę. Rzeźba ta miała symbolizować zwycięstwo dobra nad złem.
Całość uzupełniały dwie płaskorzeźby, przedstawiające:
herb Nysy – sześć srebrnych lilii na czerwonym tle; postać św. Jana Chrzciciela, patron biskupstwa.