Pojawiły się mocniejsze jazzowe struktury i frazy, utwory stał się bardziej koherentne, pomysły muzyczne zostały rozwinięte i doprowadzone do końca, w nowatorski sposób wykorzystano elektronikę, freejazowe partie saksofonowe Deana zostały wysunięte bardziej na pierwszy plan, nieortodoksyjny styl gry na perkusji Wyatta budował podstawę energetyczną utworów, tworzył napięcia i kontrasty, wykorzystywano drony, Hopper zaczął grać na basie palcami zamiast piórkiem, co dało bardzie kontrabasowe brzmienie...
W rezultacie tych zmian zespół wkroczył na zupełnie nowe terytorium muzyczne; to co powstało, było złożonym, innowacyjnym dziełem, które spowodowało, iż album ten okazał się być jednym z najważniejszych wydawnictw muzycznych w rozwoju jazzrocka. Był także najlepiej sprzedającą się płytą Soft MachineGraham Bennett. Op. Cit. Str. 203.
Album ten także zasygnalizował podział zespołu; po jednej stronie stanął Robert Wyatt, który dalej chciał inkorporować w muzyczne struktury grupy swoje śpiewane partie, a po drugiej stronie stanęli Ratledge, Hopper i Dean, którzy chcieli być zespołem wyłącznie instrumentalnym, całkowicie jazzowym.