Praca została przetłumaczona na język polski przez Władysława Syrokomlę i wydana w 1855 roku pt. Dzieje narodu polskiego pod Henrykiem Walezyuszem królem polskim a potém francuzkim. W 2019 r. utwór został wydany w języku polskim w przekładzie Józefa Macjona. thumb|upright|Justus Lipsius (1547–1606)
Przysłowia mów potocznych, obyczajowe, radne, wojenne W 1658 roku wydano Przysłowia mów potocznych, obyczajowe, radne, wojenne. Był to zbiór sentencji, jedyne dzieło Fredry napisane w języku polskim. Kasztelan lwowski dał się poznać w Przysłowiach zarówno jako intelektualista o europejskich horyzontach, jak i gawędziarz opowiadający o sarmackich realiachJ. Partyka, Czy autor „Przysłów mów potocznych” był Sarmatą?, „Napis”, Ser. 8, 2002, s. 27.. Fredro podkreślał w Przysłowiach pesymizm wobec ludzi. Stwierdzał, iż kierujące człowiekiem motywacje to uczucia i emocje, a nie pobudki wynikające z racjonalnego podejścia. Pisarz krytykował obłudę, zalecał nieufność wobec pochlebcówL. Kukulski: Wstęp, [w:] A.M. Fredro: Przysłowia mów potocznych, oprac. L. Kukulski, Warszawa 1980, s. 5–7.. Wypowiadał się również w kwestii wychowania, którego podstawą miała być sprawiedliwość i uczciwość, w czym nawiązywał do poglądów Jana Amosa Komeńskiego.