Stosunki urartyjsko-asyryjskie pod koniec panowania Tiglat-Pilesera III układały się pokojowo, ponieważ tego wymagała sytuacja polityczna. Tym bardziej, że gdy tron około 727 roku p.n.e. objął Salmanasar V, Asyria prowadziła wojny na zachodzie – z Fenicją i Judeą. Rusa I w tym okresie miał możliwość odbudowania państwa po najeździe Tiglat-Pilesera III. Skoncentrował się na podniesieniu gospodarki i obronności Urartu. Ponadto przedsięwziął serię wypraw wojennych do Zakaukazia i do krainy Many. W okolicach jeziora Sewan wzniósł dwie twierdze obronne.
Lata 722–714 p.n.e. Rekonstrukcja drugiej połowy panowania Rusy I jest możliwa dzięki dużej ilości tabliczek glinianych z okresu panowania Sargona II, który objął tron asyryjski w 722 roku p.n.e. i postanowił przywrócić państwo jego dawną potęgę. W latach 722–719 p.n.e. Sargon II był uwikłany w wojny na zachodzie – w Syrii i Palestynie. Jego celem było przetarcie nowych szlaków handlowych do Azji Mniejszej. Od 718 roku p.n.e. Sargon II skierował swoją armię na północ. Strategia wojenna Asyrii była dokładnie przemyślana. Duży nacisk położono na wywiad, o którego znaczeniu dla Sargona II świadczy chociażby fakt, że dowodzącym wywiadu został mianowany Sennacheryb, syn Sargona II i jego następca na tronie asyryjskim.