Później została ona przemianowana na Narodowo-Socjalistyczną Partię Kaukaskich Braci.
W lutym 1942 r. antysowieckie powstanie w rejonie aułów Szatoj i Itum-Kale wszczął Majrbiek Szeripow, łącząc swoje siły z oddziałami Israiłowa. Osiągnęły one liczebność ok. 15 tys. bojowników. Powstał wspólny sztab powstańczy, po czym zreorganizowano Tymczasowe Ludowo-Rewolucyjne Przedstawicielstwo Czeczeno-Inguszetii. W czerwcu obaj dowódcy partyzanccy ogłosili „Wezwanie do Narodu Czeczeno-Inguskiego”, w którym napisali, że narody kaukaskie oczekują na wojska niemieckie jako gości i okażą im pełne wsparcie jedynie wtedy, kiedy Niemcy zagwarantują im pełną niezależność. Z drugiej strony przewodniczący kolaboracyjnego Północnokaukaskiego Komitetu Narodowego z siedzibą w Berlinie stwierdził, że jeśli oswobodzenie Kaukazu będzie polegało na zastąpieniu jednych kolonizatorów innymi, to dla narodów kaukaskich oznacza to jedynie nowy etap walki narodowowyzwoleńczej.