Po raz drugi trolejbusy zostały wprowadzone w 1945 roku, tym razem w wersji bardziej rozbudowanej (wtedy władze miasta po raz pierwszy zdecydowały o zastąpieniu tramwajów trolejbusami). Trolejbusy były preferowane przez ludność i wywyższane nad tramwaje z powodu swojej wysokiej manewrowości (co ujawniało się przede wszystkim na zakrętach) i wysokiego standardu (jeśli chodzi o komfort jazdy). Wybierano je również częściej niż autobusy napędzane benzyną lub olejem napędowym z powodu mniejszych problemów z wjeżdżaniem na strome stoki, gdyż z powodu nietypowej rzeźby terenu w Wellingtonie wiele ulic jest stromych (np. Lambton Quay).
W okresie swojej największej świetności całkowita długość tras pokonywanych przez trolejbusy wynosiła ok. 50 kmhttp://web.archive.org/web/*/http://www.geocities.com/MotorCity/Track/2172/history.htm (en).. Linia trolejbusowa kończyła się na peryferiach miasta (dzielnice: Oriental Bay, Northland i Wadestown), zaś linie w centrum miasta były dużo bardziej rozbudowane niż obecnie. Miasto w pewnym momencie posiadało 119 trolejbusów następujących firm: Crossley; British United Traction; Volvo (modele B10M i B58).