mały|Grób Bronisława Bojarskiego de Bojary Czarnoty na cmentarzu Powązkowskim Bronisław Czarnota de Bojary Bojarski (ur. 6 października 1853 w Warszawie, zm. 25 lutego 1923 tamże) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Sas, syn Ludwika i Idy z de Whit'hów. Ukończył Gimnazjum Realne w Warszawie, a następnie Nikołajewską Szkołę Kawalerii w PetersburguZbigniew Judycki "Mazowszanie w świecie, część III" Niepodległość i Pamięć 23/1 (53), 365-443, 2016. Od 1876 pełnił służbę w 13 Włodzimierskim Pułku Ułanów Jego Imperatorskiej Wysokości Wielkiego Księcia MichałaW latach 1882–1907 oddział nosił nazwę: 38 Włodzimierski Pułk Dragonów Jego Imperatorskiej Wysokości Wielkiego Księcia Michała. Do 1914 stacjonował w Mińsku Mazowieckim., awansując od korneta do podpułkownika (1895). Dowodził w tym pułku 5, a następnie 1 szwadronem. 4 kwietnia 1900 objął dowództwo Krymskiego Dywizjonu, pododdziału kawalerii stacjonującego w Symferopolu, w którym służyli Tatarzy krymscy21 lutego 1906 dywizjon przeformowany został w pułk dragonów, a 31 grudnia 1907 przemianowany na Krymski Konny Pułk.. 22 marca 1901 został dowódcą 9 Jelizawietgradzkiego pułku dragonów6 grudnia 1907 oddział przemianowany został na 3 Jelizawietgradzki Pułk Huzarów..