Babizm (, Bâbihâ) – ruch religijny wywodzący się z islamu, powstały ok. 1844 roku w Persji. Babizm zakładał szereg reform społecznych i religijnych, reinterpretował dżihad, wprowadzał nowy kalendarz, monogamię (wyznawcy mogli brać za żonę tylko współwyznawczynie) i równość ludzi wobec prawa.
Historia Założycielem babizmu był Ali Muhammad z Szirazu (1819–1850), który nadał sobie tytuł Bab („Brama”) i ogłosił się mahdim oraz Boskim Objawicielem (Prorokiem, założycielem nowej religii) zapowiadającym w swej Księdze Bayan przyjście mesjasza wszystkich religii. Dla wielu wyznawców babizmu tym zapowiedzianym przez Baba był Baha’u’llah.
Historia posłannictwa Baba rozpoczęła się 23 maja 1844 rokuAbdu'l-Baha, The Promulgation of Universal Peace, Baha’i Publishing Trust, Wilmette 1995. W tym dniu pierwszy wyznawca Baba Mulla Husayn uznał Baba za „Bramę” (Báb). Wielu innych prominentnych wyznawców szajchizmu przyjęło jego wiarę w ciągu kilku miesięcy. Wśród nich była kobieta, której Bab nadał imię Tahirih (z pers. „Czysta”). Bab przekazał każdemu ze swych apostołów, którym nadał tytuł „Litery Żyjącego”, misję nauczania nowej wiary w różnych miastach Persji. Większość z nich została męczennikami. Kilku z nich zaginęło bez wieści.