Od 1947 doktor nauk medycznych, 1948-1949 profesor katedry chirurgii ogólnej 2 Moskiewskiego Instytutu Medycznego, a 1951–1956 kierownik tej katedry; jednocześnie 1953–1956 główny chirurg 4 Głównego Zarządu Ministerstwa Ochrony Zdrowia ZSRR. W latach 1949–1951 dyrektor katedry chirurgii szpitalnej i kierownik kliniki chirurgicznej Uniwersytetu Budapesztańskiego. Od 1956 kierował katedrą chirurgii szpitalnej 1 Moskiewskiego Instytutu Medycznego; w 1963 został (pozostając jednocześnie na poprzedniej funkcji) dyrektorem Ogólnozwiązkowego Naukowo-Badawczego Instytutu Chirurgii Klinicznej i Eksperymentalnej. Od września 1965 do grudnia 1980 pełnił stanowisko ministra zdrowia ZSRR, od 29 marca 1966 do 23 lutego 1981 był zastępcą członka KC KPZR (członek partii od 1942). Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR (1962–1984).

W pracy naukowej zajmował się patofizjologią chirurgiczną, przeszczepami narządów (zwłaszcza nerek), operacjami serca i śródpiersia. Był m.in. autorem Chirurgija sriedostienija (1960). W 1957 został członkiem Akademii Nauk Medycznych ZSRR, a w 1966 Akademii Nauk ZSRR;