W sposób nowatorski także opisał elegię oraz sielankę (zalecał jej typ realistyczny, niżej plasując sielankę rokokową, przychylnie wypowiadał się o sentymentalnych bukolikach Karpińskiego). Wiele miejsca Dmochowski poświęcił starożytnemu eposowi; jednak za wzorzec przywoływał Iliadę Homera, a nie Eneidę Wergiliusza, jak to uczynił Boileau. Fragmenty polskiego poematu dotyczące tragedii i komedii są jednak niejednoznaczne: z jednej strony autor broni zasady trzech jedności, z drugiej jednak dostrzega nowe możliwości techniczne ówczesnego teatru. Wybitnymi polskimi tragikami byli według Dmochowskiego tylko Kochanowski, Rzewuski i Wybicki. Odnosząc się do komedii, autor dostrzegał jej zalety dydaktyczne, jednak wyraźnie nie akceptował żywiołu komicznego; pominął komedie Zabłockiego, a o twórczości Bohomolca nie wyraził się pochlebnie.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Sztuka rymotwórcza (wyd. 1788) w bibliotece Polona
Kategoria:Polskie oświeceniowe utwory literackie