Po tym wydarzeniu wiele kompozytorów zaczęło pisać dla niej utwory, w tym: Bruno Maderna (Dimensioni II: Invenzione su una voce, 1960), Roman Haubenstock-Ramati (Credentials or Think, Think Lucky, 1961), Igor Strawiński (Elegy for JFK, 1964), Darius Milhaud (Adieu, 1964), Sylvano Bussotti (La Passion selon Sade, 1965), Henri Pousseur (Phonèmes pour Cathy, 1966) i William Walton (Façade 2, 1977).
Małżeństwo z Luciano Berio również zaowocowało szeregiem utworów pisanych specjalnie dla Cathy, m.in.: Thema (1958), Circles (1960), Folk Songs (1964), Sequenza III (1966), Recital I (1972). Dzięki fenomenalnym umiejętnościom Berberian, Berio miał możliwość eksperymentowania z głosem w swoich dziełach. W 1966 roku Cathy skomponowała swój pierwszy utwór muzyczny - Stripsody na głos solowy, którego założeniem była eksploracja onomatopeicznych dźwięków zobrazowanych w komiksowej partyturze ilustrowanej przez Roberto Zamarina. Swoje drugie dzieło, Morsicat(h)y, skomponowała w 1969 roku.
W latach 70. prowadziła liczne kursy mistrzowskie.