Charydżyzm ( chawāridż) – najmniejszy z trzech głównych nurtów islamu (obok sunnizmu i szyizmu). Był pierwszą grupą rozłamową w tej religii, powstałą wskutek sporu o sukcesję do tronu kalifa.
Geneza thumb|350px|sunnici, szyici i charydżyci.
Charydżyci oddzielili się od głównego nurtu islamu podczas bitwy pod Siffin (657), gdy Ali przyjął pertraktacje, czym zraził do siebie część swych zwolenników, uważających, iż jedynie walka rozstrzygnąć może spór o sukcesję po proroku. Część jego armii odeszła, uznając, że sprzeciwił się woli Boga. Zaczęli zwalczać kolejnych kalifów, zabijając samego Alego i walcząc potem z Umajjadami.
Charakterystyka Charadżyci od początku byli nurtem fundamentalistycznym. Podstawą ich doktryny („słusznej drogi”, huda) był sam Koran i najwcześniejsza nauka Mahometa w sposób dosłowny. Odstępców od niej zwalczano wszelkimi siłami. Dżihad uznawany jest za szósty filar wiary.