Choć system rządów wojskowych miał być przejściowyGaspari, A Ditadura Envergonhada, s. 141–142. szybko zmienił się w dyktaturę stosującą metody zbliżone do totalitaryzmuGaspari, A Ditadura Envergonhada, s. 35.. Prezydentura Castelo Branco to także okres wewnętrznych represji, silnego uzależnienia polityczno-gospodarczego Brazylii od Stanów Zjednoczonych i wywodzących się stamtąd korporacji, co stanowiło odwrót od polityki samodzielności prowadzonej przez Juscelino Kubitschka, Jânio Quadrosa i Goularta. Z drugiej strony jego rząd zwiększył stopień interwencji państwa w gospodarkę. Represje rządu doprowadziły do wybuchu walk partyzanckich - w 1967 roku w regionie Goiás rozpoczęła się regularna rebelia zorganizowana przez maoistowską KPB. Trwała ona do 1972 rokuMarcelo Ridenti , O fantasma da revolução brasileira, São Paulo: UNESP, 1993, s.232. W większych miastach z kolei działalność rozpoczęły miejskie guerille w tym m.in. Armia Wyzwolenia NarodowegoRose, R. S. (2005). The unpast: elite violence and social control in Brazil, 1954-2000. Ohio University Press. s. 170–178. ..
Następcą Castelo Branco został jego osobisty kandydat, minister wojny, marszałek Artur da Costa e Silva.