W 1783 został deputowanym do Izby Gmin z ramienia partii wigów. Początkowo reprezentował okręg wyborczy Launceston, ale już w 1784 przeniósł się do okręgu Great Yarmouth. Od 1790 reprezentował okręg wyborczy Wycombe. W 1787 uzyskał rangę oficera flagowego. W 1788 r. poślubił swoją kuzynkę, Marthę Parker. Po wybuchu wojen z rewolucyjną Francją został wysłany do Indii Zachodnich, gdzie brał udział w podboju francuskich kolonii. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1795 otrzymał rangę admirała. W listopadzie otrzymał komendę na Morzu Śródziemnym, gdzie odpowiadał za blokadę Tulonu oraz wsparcie dla antyfrancuskich działań we Włoszech.
Jervis był naczelnym dowódcą floty w basenie Morza Śródziemnego w latach 1796–1799. W 1797 pokonał flotę hiszpańską koło Przylądka św. Wincentego, za co otrzymał parowskie tytuły hrabiego St Vincent i barona Jervis, dzięki którym zajął miejsce w Izbie Lordów. W tym czasie w bazach Royal Navy w Wielkiej Brytanii doszło do buntów wśród marynarzy. Aby przeciwdziałać podobnym zajściom w swoich jednostkach, lord St Vincent zaostrzył dyscyplinę na okrętach. Nie oszczędzał także swoich oficerów, za co jeden z nich, sir John Orde, wyzwał go na pojedynek.