25 lipca w obozie wojennym sprawujący naczelne dowództwo Karol Wilhelm wydał Manifest Brunszwicki (zwany też Proklamacją Brunszwicką), w której groził Francji wojną i zagładą zarówno jej żołnierzy, jak i cywilów, jeżeli republikanie skrzywdzą króla Ludwika XVI lub jego rodzinę. Manifest miał za zadanie:
"(...) zakończyć anarchię we Francji, powstrzymać ataki na tron i ołtarz, przywrócić legalną władzę, dać swobodę i bezpieczeństwo królowi, których jest obecnie pozbawiony i umieścić go w pozycji umożliwiającej ponowne sprawowanie legalnej władzy, która do niego należy."Tekst Manifestu Brunszwickiego (po angielsku), 1792, po francusku thumb|Epitafium (Christianskirche Ottensen) W znacznej części Proklamacja nie była jednak dziełem Karola Wilhelma, lecz kuzyna króla Francji, Ludwika, księcia de Condé. Cała sytuacja odbiła się negatywnie w społeczeństwie francuskim i przyczyniła się do przyspieszenia decyzji o wyroku śmierci dla monarchy.
W 1793 roku po długim oblężeniu armia Karola Wilhelma zdołała odbić Moguncję. Rok później książę podał się do dymisji ze stanowiska feldmarszałka. Do służby powrócił w roku 1806, jednak został pobity przez francuskiego marszałka Davouta w bitwie pod Jeną-Auerstedt, w której został ranny i dwa dni później zmarł.