Pełnił tam funkcję wizytatora, odwiedzając i kontrolując państwowe i prywatne placówki edukacyjne w guberni petersburskiej i pskowskiej. W tym okresie pełnił też funkcje członka zarządu Głównego Instytutu Pedagogicznego, w którym też dwukrotnie pełnił obowiązki dyrektora. W 1819 został profesorem prawa pozytywnego nowo powstałego Uniwersytetu w Petersburgu, był także poważnym kandydatem na rektora tego uniwersytetu. Zrezygnował jednak z kandydowania, wkrótce także i z innych funkcji, a następnie w 1820, za namową księcia Kuszielewa-Bezborodko, utworzył i został pierwszym dyrektorem gimnazjum nauk wyższych w Nieżynie. W Nieżynie ujawniły się również jego skłonności depresyjne, które nie leczone, doprowadziły go do samobójstwa na skutek upadku z trzeciego piętra budynku.