Kamery podzielone były na dwa zespoły, każdy z niezależnym zasilaniem, w celu zwiększenia niezawodności. Pierwszy (nazywany F) składał się z dwóch kamer z pełnym skanowaniem. Kamera A była kamerą szerokokątną, o polu widzenia 25° i ogniskowej 25 mm (światłosiła f/0,95). Kamera B była wąskokątna (8,4°) i miała ogniskową o długości 76 mm (światłosiła f/25). Obraz kamer miał 11 mm² powierzchni, składał się z 1150 linii i był skanowany w 2,5 s. Tyle samo trwało kasowanie obrazu, co oznacza, że zdjęcia mogły być wykonywane co pięć sekund. Drugi zespół (P) składał się z czterech kamer o skanowaniu częściowym, dwóch wąsko- (pole widzenia 2,1°, ogniskowa 76 mm, światłosiła f/25) i dwóch szerokokątnych (pole widzenia 25°, ogniskowa 25 mm, światłosiła f/0,95). Obraz miał wielkość 2,8 mm², składał się z 300 linii, a jego skanowanie zajmowało 0,2 s. Pola widzenia kamer nakładały się i zawierały jedno w drugim.
Szczelinowa migawka kamer wyzwalana była elektromagnetycznie. Element światłoczuły kamer był wspólny. Naprzemiennie naświetlano na nim dwanaście zdjęć zespołu P kamer (4 kamery) i zdjęcia zespołu F (dwie kamery).