Malik Ibn Anas, arab. مالك بن أنس (ur. pomiędzy 708 a 716 - zm. 796 w Medynie) – muzułmański prawnik, eponimiczny założyciel malikickiej szkoły prawa.
Większość swojego życia spędził w Medynie. Wiemy, że w roku 761 kalif Al-Mansur (754 - 775) wysłał go z misją wezwania przed swoje oblicze Alidów Muhammada i Ibrahima Ibn Abd Allaha, co sugeruje, że już wtedy Malik cieszył się ogólnym poważaniem, a także iż był uważany za osobę przynajmniej nie otwarcie wrogą wobec rządu. Wkrótce został też wynagrodzony skonfiskowaną własnością Abd Allaha, ojca wspomnianych wyżej Alidów. Niemniej jego misja skończyła się niepowodzeniem, a kiedy w roku następnym Muhammad Ibn Abd Allah podniósł bunt w Medynie, Malik wydał fatwę, zgodnie z którą przysięga wobec Al-Mansura miała nie obowiązywać, ponieważ złożona była pod przymusem. Po stłumieniu buntu w roku 763 Malik za swoje zachowanie został wychłostany. Później ugodził się jednak z Abbasydami. Kalif Al-Mahdi (775 - 785) miał zasięgać jego rady w sprawie zmian w świątyni w Mekce, zaś Harun ar-Raszid (786 - 809) miał go odwiedzić podczas swojej pielgrzymki w roku 796. W tym samym roku Malik zmarł.