Ogłoszenie o otwarciu nowej kliniki, "Correspondenz-Blatt fuer Zahnaerzte" (1872)|thumb Julius Bruck (ur. 6 października 1840 we Wrocławiu, zm. 20 kwietnia 1902 tamże) – niemiecki lekarz dentysta, praktykował we Wrocławiu. Pamiętany jest za pionierskie prace nad przyrządami do oświetlania jam ciała, opartych na metodzie diafanoskopii.
Życiorys Urodził się 6 października 1840 roku jako najstarszy z trzech synów żydowskiego lekarza dentysty Jonasa Brucka (1813–1883) i Rosalie z domu Marle. Jonas Bruck był synem kupca, jego rodzina pochodziła z Raciborza. Brat Juliusa Felix (1843–1911) studiował prawo we Wrocławiu i Heidelbergu.
Julius wcześnie zainteresował się medycyną i zdecydował się pójść w ślady ojca. Studiował we Wrocławiu, Berlinie, Bonn i w Paryżu. W 1858 roku ukończył studia, w 1866 roku w Erlangen doktoryzował się. Od 1863 do 1867 roku pracował we wrocławskiej klinice Albrechta Theodora Middeldorpfa. W 1871 roku został Privatdozentem odontologii na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1873 roku otworzył prywatny Instytut Stomatologiczny (jego ojciec otworzył prywatną poliklinikę w 1862 roku).