Postawa Podolanki staje się punktem wyjścia do przeprowadzenia krytyki norm społecznych i państwowych oraz zwyczajów ówczesnego społeczeństwa.
Spór o Podolankę Powieść spotkała się przede wszystkim z negatywną reakcją pijarów, których środowisko zostało skrytykowane w Podolance (do zakonu należał sam autor powieści). W 1784 roku pojawił się List Sandomierzanki do Podolanki, w którym nieznany autor (badacze podejrzewają, że mógł to być Franciszek Ksawery Dmochowski, Franciszek Siarczyński lub Filip Nereusz Golański) skrytykował użycie przez Krajewskiego słowa natura – Podolanka została wychowana nie w warunkach naturalnych, a w piwnicy. Protestował również przeciwko bardzo surowej ocenie literatury polskiej, dokonanej w powieści (Krajewski pozytywnie ocenił właściwie tylko Kochanowskiego, Janickiego i Sarbiewskiego, krytykując wielu innych pisarzy, w tym m.in. Konarskiego). W Liście zawarła się również krytyka licznych błędów stylistycznych występujących w Podolance. Również w 1784 roku ukazał się List Paryżanki do Podolanki, pisany przez niezidentyfikowanego autora (badacze podejrzewają, że mógł to być Franciszek Siarczyński).