Prawie wszystkie jasne gwiazdy będące kiedyś gwiazdami polarnymi, wliczając Wegę, Alderamina i Polaris, zostały oznaczone jako „alfa” (α) przez Bayera.
Czasami w oznaczeniach gwiazd nie ma żadnego porządku, co ilustrują gwiazdozbiory Lutni i Strzelca, gdzie Bayer losowo przyporządkowywał gwiazdom litery (litery greckie były używane w starożytności do przedstawiania kolejnych liczb całkowitych, więc schemat Bayera mógł być równoważny do numerowania gwiazd).
Litery łacińskie są rzadko stosowane, ale zdarzają się wyjątki takie jak h Persei (tak naprawdę jest to gromada gwiazd) czy P Cygni. Warto zanotować, że najwyższą literą w oznaczeniu Bayera jest „Q”, a nazwy takie jak R Leporis czy W Ursae Majoris są oznaczeniami gwiazd zmiennych.
Dalsze komplikacje występują przy korzystaniu z indeksów numerycznych do wyróżnienia gwiazd o tym samym oznaczeniu Bayera. Często są to gwiazdy podwójne (często są to tylko pary optyczne), ale są też wyjątki, takie jak ciąg gwiazd π1, π2, π3, π4, π5 i π6 Orionis.