thumb|Édouard Manet, Śniadanie na trawie, 1862-63 thumb|James McNeill Whistler, Symfonia w bieli nr 1: dziewczyna w bieli, 1862 Salon Odrzuconych (fr. Salon des Refusés) – wystawa dzieł odrzuconych przez jury paryskiego salonu, zorganizowana na polecenie Napoleona III w 1863 roku w Paryżu. Wystawę otwarto 15 maja 1863.
Historia Paryski salon w XIX wieku miał monopol na wystawianie dzieł; niemożliwa była kariera artystyczna bez wcześniejszego zaprezentowania dorobku na salonie. O zaprezentowaniu dzieł na salonie decydowało jury, które wobec stale rosnącej ich liczby (w 1801 wystawiono 485 obrazówThe Dictionary of Art, Oxford 1996, t. 24, s. 171., w 1806 – 707, w 1848 – 5180M. Poprzęcka, Akademizm, Warszawa 1989, s. 41.) musiało także odrzucać ich coraz więcej.
Od XVIII wieku obrazy kwalifikowano wg akademickiej hierarchii tematów. Akademizm jako najważniejsze postrzegał tematy historyczne, następnie portrety, pejzaże, sceny rodzajowe i na końcu martwe natury.
W połowie XIX wieku Jury Salonu było bardzo konserwatywne, m.in. pod wpływem przewodniczącego, hrabiego Émiliena de Nieuwerkerke, który kierował paryską Akademią Sztuk Pięknych.