po upływie tego terminu zostaną one umieszczone w salach wystawowychDecyzja Napoleona III, "Le Moniteur Universel", 24 kwietnia 1863 (cytat za: J. Guze, Impresjoniści, Warszawa 1986, s. 47–48)..
Wystawa ta odbyła się 15 dni po oficjalnym salonie w tym samym budynku: Palais de l’Industrie w Paryżu. Pokazano łącznie 1200 obrazów 380 autorów. Wśród nich były płótna Paula Cézanne’a, Edwarda Maneta (w tym Śniadanie na trawie), Johana Bartholda Jongkinda, Armanda Guillaumina, Henri Fantin-Latoura, Camille Pissarra iSymfonia w bieli Jamesa McNeilla Whistlera. Frekwencja na Salonie Odrzuconych równała się z tą na salonie oficjalnym; jednak Salon Odrzuconych, pozbawiony powagi oficjalnego salonu, stał się miejscem odwiedzanym przez szukający rozrywki tłum i okazją do prymitywnego szydzenia z artystów i ich dzieł. Ukazało się wiele artykułów prasowych krytykujących wystawę, ale były także głosy przychylne. Paul Mantz w "Gazette des beaux-arts" uznał Salon Odrzuconych za przywrócenie wolności sztukom"Gazette des beaux-arts", 1.07.1863. Za: Z. Kępiński, Impresjonizm, Warszawa 1982, s.47..
Przypisy
Bibliografia J. Guze, Impresjoniści, Warszawa 1986. Z. Kępiński, Impresjonizm, Warszawa 1982.
Kategoria:Impresjonizm Kategoria:Wystawy sztuki