Stefania Skrobońska (ur. 17 lutego 1864 w Zwinogródce na Ukrainie, zm. 3 października 1930 w Warszawie) – polska nauczycielka, recenzentka prac z dydaktyki języka polskiego.
Życiorys Brak jest bliższych danych na temat jej rodziców. Ukończyła gimnazjum w Radomiu i od 1881 pracowała jako nauczycielka na pensji F. Glixelli w Kielcach. Po przeniesieniu się do Warszawy w 1899 podjęła pracę na pensji Leontyny Rudzkiej, gdzie została nauczycielką historii i języka polskiego w niższych klasach. Nawiązała jednocześnie bliski kontakt i współpracę z historykiem literatury Bronisławem Chlebowskim, wykładowcą Towarzystwa Kursów Naukowych, a potem profesorem uniwersyteckim. Pełniła na pensji Rudzkiej obowiązki asystentki Chlebowskiego i w jego imieniu poprawiała zeszyty uczniów klas wyższych, dzięki czemu uczony oszczędzał wzrok. Innym wybitnym uczonym, z którym Skrobońska pozostawała w bliskim kontakcie, był językoznawca Stanisław Szober; ta znajomość związana była z drugą posadą nauczycielską Skrobońskiej – od 1915 prowadziła zajęcia w Seminarium Nauczycielskim Żeńskim imienia Elizy Orzeszkowej.