Złożoność obliczeniowa W implementacjach algorytmu Earleya zamiast jednego zbioru sytuacji korzysta się z listy zbiorów i pomija wewnątrz sytuacji indeks nierozpatrzonego symbolu wejściowego. W i-tym zbiorze przechowuje się sytuacje postaci [A →h α • η]. Spotyka się też notację [A → α • η, h] i inne. Algorytm przegląda wówczas po kolei zbiory z tej listy, dzięki czemu przyrostowo bada symbole wejściowe ti w kolejności rosnących indeksów i.
Wewnątrz zbiorów sytuacje Earleya przegląda się zazwyczaj w kolejności ich dodawania, każdą jeden raz. Wymaga to jednak modyfikacji algorytmu, jeśli ma on poprawnie działać dla gramatyk zawierających produkcje z pustą prawą stroną, o czym poniżej. Aby wydajnie przeglądać sytuacje jednego zbioru, powinny one tworzyć kolejkę, aby zaś przy próbie dodania sytuacji do kolejki wydajnie sprawdzać, czy kolejka już ją zawiera, sytuacje z każdej kolejki powinny dodatkowo należeć do tablicy asocjacyjnej. Wydajne uzupełnianie sytuacji, w których kropka nie leży na końcu produkcji, wymaga jeszcze jednej tablicy asocjacyjnej, przechowującej jako wartości listy takich sytuacji, a jako klucze – pary (Ap, i), złożone z symbolu leżącego w tych sytuacjach bezpośrednio za kropką i z indeksu nierozpatrzonego symbolu terminalnego.