Sędziwój Tęczyński, Sędziwój z Tęczyna i Chrobrza herbu Topór (ur. ok. 1420, zm. między 29 maja a 30 sierpnia 1479 w Treviso) – polski szlachcic, duchowny katolicki i prawnik. Kanonik krakowski (1460-1461), oficjał i referendarz krakowski (1473), sekretarz królewski, rektor Akademii Krakowskiej (1460-1461), prepozyt poznańskiej kapituły katedralnej w 1479 rokuUdział prałatów i kanoników w posiedzeniach poznańskiej kapituły katedralnej za pontyfikatu biskupa Uriela z Górki (1479-1498), w: Roczniki Historyczne, Rocznik LXVI, Poznań 2000, s. 184..

Życiorys Był synem Jana Tęczyńskiego (kasztelana krakowskiego) i Barbary Lanckorońskiej oraz bratem Gabriela, Stanisława (wojewody bełskiego), Mikołaja (wojewody ruskiego), Jana Tęczyńskiego z Łętkowic, Zbigniewa (starosty lwowskiego), Andrzeja (kasztelana wojnickiego), Barbary, Jadwigi i Beaty.

W semestrze letnim 1453 roku rozpoczął studia na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Uniwersytetu Krakowskiego, trzy lata później uzyskał tytuł bakałarza z pierwszą lokatą. Następnie podjął studia na krakowskim Wydziale Prawa, zdobywając przed połową października 1460 roku bakalaureat dekretów. W trakcie studiów, w 1457 roku został kanonikiem katedry krakowskiej. Około 15 października 1460 roku został wybrany rektorem uniwersytetu, urząd ten pełnił przez jeden semestr.