Hieronim Kajsiewicz (ur. 7 grudnia 1812 w majątku Słowiki, powiat mariampolski lub w Giełgudyszkach, zm. 23 lutego 1873 w Rzymie) – polski kaznodzieja, współzałożyciel zakonu zmartwychwstańców, pisarz religijny oraz sługa Boży Kościoła katolickiego. thumb|Medal Hieronima Kajsiewicza z 1845 r. autorstwa Władysława Oleszczyńskiego Życiorys Urodził się w małym majątku Słowiki przy ujściu Szeszupy do Niemna, dzierżawionym przez jego rodziców, Dominika i Anny z Pawłowskich. Uczył się w szkole w Rosieniach, Sejnach, następnie podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim (prawo i literatura), których nie ukończył. Uczestniczył w powstaniu listopadowym jako gwardzista Gwardii Akademickiej i żołnierz. Po upadku powstania wyemigrował do Francji. Ukończył studia na wydziale teologicznym w Rzymie, po których przyjął święcenia kapłańskie w 1841 roku. W Wielkanoc 1842 roku wraz z czterema braćmi złożył śluby zakonne, dając w ten sposób początek Zgromadzeniu Zmartwychwstania Pańskiego. W latach 50. był spowiednikiem w Rzymie Józefy Karskiej, współzałożycielki zgromadzenia Sióstr Niepokalanek i zajmowała go sprawa fundowania klasztorów i szkół ich w Polsce. Ksiądz Kajsiewicz zasłynął przede wszystkim jako kaznodzieja i spowiednik m.in. Cypriana Kamila Norwida czy Zygmunta Krasińskiego.