Zbigniew Tęczyński, Zbigniew z Tęczyna, herbu Topór (ur. w 1450 – zm. między 11 sierpnia a 26 września 1498) – polski szlachcic, miecznik koronny (1474–1482), stolnik sandomierski (1474–1480) podstoli sandomierski (1479–1481), podkomorzy krakowski (1481–1498), szambelan Krakowa (przed 1481-1498) starosta malborski (1485–1495), starosta generalny ruski w latach 1497–1498Urzędnicy województwa ruskiego XIV-XVIII wieku. (Ziemie halicka, lwowska, przemyska, sanocka). Spisy. Oprac. Kazimierz Przyboś. 1987, s. 151., starosta generalny Prus, starosta kaliski (1495), asesor sądu ziemskiego lwowskiego (1498), zaufany doradca Kazimierza IV Jagiellończyka, dziedzic m.in. Pleszewa i Gostyczyny.
Pochodził z jednego z najpotężniejszych rodów w Koronie. Był synem potężnego możnowładcy Jana (kasztelana krakowskiego) i Barbary Dąbrowskiej, bratem Gabriela Tęczyńskiego, Sędziwoja z Chroborza - rektora Akademii Krakowskiej, Mikołaja - (wojewody ruskiego), Stanisława (wojewody bełskiego), Jana Tęczyńskiego z Łętkowic, Andrzeja (kasztelana wojnickiego), Barbary, Jadwigi i Beaty.
W 1485 został mężem Katarzyny Pleszewskiej z Pleszewa (zm. 1488), córki Mikołaja Pleszewskiego z Pleszewa (zm.