thumb|Strona tytułowa Taczki occiarza thumb|Ilustracja Michała Stachowicza do polskiego wydania Taczki occiarza z 1823 roku Taczka occiarza (lub Taczka przedającego ocet i musztardę, czyli Cnota w grubej łachmanie, org. La Brouette du vinaigrier) – drama mieszczańska Louisa-Sébastiena Merciera, wystawiona po raz pierwszy w 1774 roku. Sztuka stanowi pochwałę drobnych kupców i rzemieślników, a także uznanie ich awansu społecznego. Na język polski utwór przełożył Wojciech Bogusławski.
Treść sztuki Bohaterem sztuki jest syn Dominka, "occiarza". Odebrał solidne wykształcenie w Anglii, dzięki czemu został pracownikiem bogatego kupca, pana Delomer. Z czasem bohater zakochuje się z wzajemnością w córce swojego pracodawcy. Dziewczyna jest jednak przyrzeczona innemu – mieszczaninowi Julifortowi. Ten jednak okazuje się być łowcą posagów, który znika na wieść o bankructwie przyszłego teścia. Jednak pomimo ucieczki konkurenta, bohater nie może ożenić się z ukochaną z powodu sprzeciwu pana Delomer, wynikającego z dzielących młodych różnic społecznych. Z pomocą młodym przychodzi stary "occiarz", ojciec bohatera, który pojawia się w domu pana Delomer z taczką wypełnioną oszczędnościami całego życia.