W okresie koncentracji ludności pogorszyły się (już wcześniej bardzo niskie) warunki sanitarno-higieniczne dzielnicy żydowskiej. Prowadzono akcje oczyszczania, jednak, ze względu na brak podstawowej infrastruktury, miały one ograniczoną skuteczność. Ponadto panowało przeludnienie. Ta sytuacja trwała do połowy kwietnia 1942, gdy zakończono likwidację getta. W ciągu miesiąca wywieziono ok. 36 tys. osób. Pozostałe ok. 7 tys. przeniesiono do getta na Majdanie Tatarskim, nieopodal Lublin (KL). Część z ponad tysiąca Polaków wykwaterowanych z Majdanu Tatarskiego zamieszkała w zachodniej części byłej dzielnicy żydowskiej.
Wyburzanie rozpoczęto w lecie 1942. Teren znajdującej się w złym stanie technicznym, najbiedniejszej dzielnicy Lublina, będącej świadectwem żydowskiej historii, postanowiono zagospodarować na nowo. Sporządzono listę 24 ulic do wyburzenia: Błoniki, Bonifraterska, Ciasna, Czwartek, Cyrulicza, Furmańska, Jateczna, Kalinowszczyzna, Kowalska, Krawiecka, Krzywa, Lubartowska, Mostowa, Nadstawna, plac Krawiecki, Podzamcze, Ruska, Sienna, Szeroka, św. Mikołaja, Wąska, Wysoka, Zakręt oraz Zamkowa. Przed rozbiórką budynków zbierano przedmioty, które dało się przetworzyć. Do wszystkich tych prac użyto osób pochodzenia żydowskiego.