W 1829 roku na murze wieży ratuszowej pojawiła się szeroka rysa, która stopniowo powiększała się. Pęknięcia ściany wieży rozciągały się od fundamentu aż do galeryjki. Od 4 września 1831 roku pęknięcia nadal się powiększały, a 7 września 1831 roku sytuacja stała się krytyczna. Trębacz Hucke, zamieszkujący ratusz, musiał się wyprowadzić, ponieważ jego mieszkanie przylegało do wieży. Przed zawaleniem zegarmistrz Thomas zdołał uratować mechanizm zegara, który następnie zamontował na wieży kościoła św. Piotra i Pawła. Wieża ratuszowa zawaliła się tego samego dnia o godzinie 17:25. Część konstrukcji runęła do wnętrza budynku, co ograniczyło zniszczenia do kilku kramów.
W gałce zwieńczenia wieży odnaleziono dokumenty dotyczące historii ratusza w Kamiennej Górze. Na miedzianej tabliczce z 1720 roku znajdowała się inskrypcja zawierająca nazwiska rzemieślników odpowiedzialnych za wcześniejsze prace: Caspara Asmanna – mistrza murarskiego, cieśli Christopha Illnera, kotlarza Michaela Schneidera oraz malarza wieży George’a Friedricha Kuhnda.
Wieża ratuszowa była symbolem miasta przez 171 lat. W 1844 roku na budynku ratusza wzniesiono sygnaturkę, w której zawieszono mały dzwon z inskrypcją: "" ("Wszelki duch chwali Pana, Alleluja, 1639").